سفره خالي - از واگویه های تنهایی

 

ياد دارم در غروبي سرد سرد                 ميگذشت از كوچه ما دوره گرد

داد ميزد كهنه قالي  ميخرم                    دست دوم جنس عالي ميخرم

كاسه و ظرف سفالي ميخرم                    گر نداري كوزه خالي ميخرم

اشك در چشمان بابا حلقه بست             عاقبت آهي كشيد بغضش شكست

اول ماه است و نان در سفره نيست       اي خدا شكرت ولي اين زندگيست؟

بوي نان تازه هوشش برده بود                 اتفاقاً مادرم هم روزه بود

خواهرم بي روسري بيرون دويد            گفت: آقا سفره خالي هم ميخريد؟

  از -واگویه های تنهایی   http://jamaljamal.blogfa.com/